Snopek przesłanie i aspekt ludowy. Snopek, czyli zbiór niewymłóconego zboża, traw, czy też lnu celem łatwiejszego transportu tudzież przechowywania. Dawniej, bo na tym się skupiam, wspomniane wyżej ścinano sierpem i wiązano powrósłem. Owo powrósło wyplatano po kolacji wigilijnej. Zgodnie z obrzędem ludowym.  W XIX wieku w czasie rozkwitu przemysłowego zaczęły pojawiać się maszyny koszące zwane żniwiarkami lub zrzutkami. Ścinały i odkładały w porcjowane źdźbła. Wszelakie narzędzia były konne. Ta wizja i technologia jest zrozumiała, lecz jak wyglądało owo urządzenie?

Snopek w wierzeniach. W żniwach, ten pierwszy zwany diduchem, złożony z pszenicy i owsa zawsze najważniejszy. Choć ostatni nie mniej. Oba były strojnie dekorowane. Diduch jako wróżba obfitości zabierany był do domu. Tam w sieni, czy też izbie czekał na święta Szczodrych Godów. Z czasem jego funkcje pełniła choinka. Natomiast ostatni snopek był na zakończenie żniw. Jak się ono nazywało? Ponoć snopek tudzież dożynki.

Kultura związana ze snopkiem była bardzo istotna. W święto Szczodrych Godów wywodzącego się z kultury słowiańskiej czczono przybywania dnia. Ów snopek ustawiano w kącie izby.  Było, to bardzo ważne święto. Rozpoczynała je wigilia i kończyło Trzech Króli. Nie skupiając się na jednym kraju, za przykład może posłużyć, święto wiosny obchodzone przez Celtów, podczas którego palono snop odziany w damskie szaty. W czasie Imbolc’u obłaskawiano boginię Brygidę, a także wróżono pogodę na kolejny miesiąc, rok. Celtycka bogini ognia być może jest „przodkiem” oczyszczającego chrześcijańskiego ognia św. Brygidy.

*Źródło dawnych zdjęć – https://www.bildarchiv-ostpreussen.de